Rutwica poskramia apetyt na słodycze
Rutwica lekarska wykazuje liczne właściwości prozdrowotne.
Przede wszystkim obniża poziom cukru we krwi, wspierając leczenie
cukrzycy typu 2. Ponadto poskramia apetyt na słodkie dzięki zawartości
chromu oraz działa moczopędnie i żółciopędnie, a także pomaga w redukcji
nadwagi, regulując gospodarkę węglowodanową i lipidową.
Według statystyk medycznych z cukrzycą zmaga się
dziś ponad 3 miliony Polaków, a nawet u 10 milionów może występować tzw.
stan przedcukrzycowy. Nie wolno jednak bezradnie rozkładać rąk! Już
teraz, oprócz leków zaleconych przez lekarza diabetologa, trzeba
koniecznie zmienić dotychczasowe nawyki żywieniowe i wprowadzić do
kuracji wybrane rośliny lecznicze oraz czym prędzej zadbać o ruch na
świeżym powietrzu. Takim roślinom o potwierdzonym naukowo działaniu
przeciwcukrzycowym poświęciłem nawet książkę „Ziołowy poradnik chorego
na cukrzycę”. Wśród nich kluczowe miejsce zajmuje niezmiennie od lat
także rutwica lekarska.
Rutwica lekarska (Galega officinalis) to roślina
wieloletnia. Jest jedną z najokazalszych roślin leczniczych
występujących dziko, dlatego bywa często uprawiana w ogródkach i na
działkach dla ozdoby. Potocznie nazywa się ją kozią rutą. Osiąga
wysokość nawet do 1 m, a czasem i więcej. Liście ma jasno lub
sinawozielone, nieparzystopierzaste – złożone z 11-17 listków, których
kształt może być lancetowaty lub lekko zaokrąglony na końcu. Kwitnienie
rutwicy lekarskiej przypada na koniec czerwca i lipiec. Niekiedy
przedłuża się ono do sierpnia (wszystko zależy od pogody latem). Jej
kwiaty są okazałe, zebrane w liczne grona. Mają kolor liliowoniebieski
lub białoliliowy. Chętnie oblatują je pszczoły (jest cenną rośliną
miododajną).
Rutwica rośnie dość powszechnie na południu kraju (np. w
Bieszczadach). Lubi raczej lekko podmokłe łąki i pastwiska oraz miejsca w
pobliżu rowów, strumieni wodnych lub zbiorników wodnych. Niekiedy można
ją spotkać gdzieś w zaroślach. Jest także uprawiana na plantacjach dla
pozyskania surowca zielarskiego.
W ziołolecznictwie zastosowanie ma ziele rutwicy lekarskiej, które
zbiera się na początku kwitnienia rośliny (sekatorem lub ostrym nożem
ścina się końce pędów o długości 20-30 cm), następnie szybko suszy w
miejscach przewiewnych, zacienionych i ciepłych. Zbyt długie suszenie w
niskiej temperaturze i braku wystarczającej cyrkulacji powietrza
powoduje szybkie pleśnienie i żółknienie surowca zielarskiego, co
zdecydowanie obniża jego wartość leczniczą. Surowiec musi być rozłożony
podczas suszenia cienką warstwą i co jakiś czas odwracany na inną
stronę, aby nie doprowadzić do jego zaparzania się albo fermentacji.
Dlatego warto go suszyć na specjalnych siatkach. Idealnie wysuszone
ziele należy umieścić w suchych i szczelnych pojemnikach, co gwarantuje
dobrą skuteczność tego surowca w kuracji.
Z licznych badań wynika, że ziele rutwicy potrafi obniżyć poziom
cukru we krwi nawet o blisko 30 proc. Odpowiadają za to zawarte w jej
składzie pochodne guanidyny (galegina), a także cenne flawonoidy, takie
jak galuteolina i luteolina. Z tego też powodu roślina ta jest uznawana
za jeden z najskuteczniejszych środków naturalnych o działaniu
przeciwcukrzycowym. Gagalegina blokuje aktywność hormonu wydzielanego
przez komórki α wysp trzustkowych. Hormon ten zamienia zgromadzony w
wątrobie glikogen w glukozę, co prowadzi do jej uwalniania do krwi.
Związki blokują nośniki glukozy wchłanianej w ścianie jelita cienkiego, a
te biorą udział w jej transportowaniu do komórek. Ponadto zwiększają
zużycie glukozy przez komórki organizmu, co w konsekwencji przeciwdziała
utrzymywaniu się zbyt wysokiego jej poziomu we krwi. Zaobserwowano, że
efekt może utrzymywać się nawet do 9 godzin od podania wyciągu z rutwicy
lekarskiej. Oczywiście, musi być tu zachowana odpowiednia dawka.